Imaxe obtida de tucuentofavorito.com
Érase unha vez unha empresaria do sector lácteo que xa cumprira de sobra o soño da leiteira do conto, posto que herdara unha empresa láctea cun capital social de máis de 30 millóns de euros.
Con todo, aínda anhelaba máis riquezas, así que á calor das subvencións, empezou a soñar cun novo proxecto consistente en extraer gas dos residuos das súas fábricas e dos xurros das granxas.
Atopou socios voluntariosos para colaborar no proxecto. Non era difícil, porque contaban con que os cidadáns europeos iamos financiar o proxecto nun 77,78% (7 millóns de 9), así que o negocio sería redondo.
Informaron aos grupos políticos e aos veciños sobre as bondades do proxecto, omitindo información algunha sobre posibles prexuízos. Mesmo se referían a unha “biorrefinería”, seguramente para non mencionar biogás ou biometano, industrias sobre as que a cidadanía comeza a estar informada.
Os veciños e empresarios da zona, aínda que de diversas ideoloxías políticas, comezaron a unirse e organizarse rapidamente contra o proxecto, por dúas causas principais:
– A abundante información sobre os enormes prexuízos das plantas de biogás e biometano nas localidades onde se instalaron como os cheiros tóxicos e nauseabundos, pragas de moscas, contaminación de fontes e acuíferos, perda do valor das vivendas, danos ao turismo e a hostalería e outras que se relacionan na nosa posición:
POSICIÓN SOBRE AS PLANTAS DE BIOGÁS
– A desconfianza cara ás empresas promotoras e o coñecemento baseado na experiencia de que unha vez que se constrúa esa fábrica, poderá incumprir a normativa medioambiental ou calquera outra sen apenas consecuencias.
Sen ir máis lonxe, o Tribunal Supremo confirmou hai anos a orde de demolición das actuais instalacións de Leite Río no Ceao e seguen en pé.
Mesmo Alberto Núñez Feijóo, ante as ameazas de Jesús Lence, pai da empresaria protagonista desta historia, de levar a produción fóra de Galicia, chegou a insistir na necesidade de modificar o PXOM de Lugo para legalizar a fábrica, importándolle entre pouco e nada o que diga o Supremo ou a Lei reguladora dá Xurisdicción Contencioso-administratriva.
Están tan acostumados a, no canto de procurar que se cumpran as leis, adaptalas e modificalas á medida dos intereses da oligarquía (Ence, Reganosa, …) que xa lles parece o normal e nin o disimulan.
O propio Jesús Lence xa fora condenado por varios delitos contra o medio ambiente, por verteduras aos ríos orixinadas noutra fábrica de Leite Río, que provocaron a mortandade de miles de troitas e bogas.
Indica dona Carme Lence en declaracións á Cadena Ser que non van permitir que se desprestixie o seu nome. Pois non parece que Leite Río e a familia Lence, vistos os antecedentes teña moita reputación que perder.
Ante a contestación social contra o proxecto, a nosa empresaria deuse conta de que lle rompera o cántaro cheo do xurro que alimentaba os seus soños.
Declarou moi doída que desistía do proxecto e que non entendía a oposición social, porque en países como Alemaña construíronse miles destas plantas sen problema ningún. Esqueceu mencionar que son plantas moi pequenas só de autoconsumo das propias granxas, sen transporte algún de residuos e polo tanto sen mesturas con residuos industriais, lodos de depuradoras, e outro tipo de lixo contaminante.
Tamén indicou que estaba farta ela e outros empresarios lucenses polas “constantes trabas” que di que sofren para poder sacar adiante os seus proxectos.
Pois tantas trabas non ten, que a súa fábrica non foi derrubada como ordeaba a sentenza do Supremo.
Enseguida saíu non seu apoio o señor Xaime López, secretario xeral da Confederación de Empresarios de Lugo (CEL) denunciando pedras no camiño para que non avancen proxectos en Lugo.
Sempre van falar os máis indicados, posto que Xaime López, exsocio de Jorge Dorribo (caso Campión) foi inhabilitado non seu día “para administrar bens alleos por un período de dous anos, así como para representar ou administrar a calquera persoa” debido á quebra fraudulenta dunha empresa, na que, segundo sentenza probatoria, levaba dobre contabilidade, desprazou fondos a outra empresa do grupo e alterou o importe das existencias.
Empresarios inhabilitados por el ‘caso Campeón’ arropan a Alvariño en la nueva patronal
Di moito do tipo de clase empresarial predominante que os seus representantes proveñan destas escombreiras morais.
Dona Carme ata se atreveu a dicir “que o proxecto non era unha aposta comercial, senón unha iniciativa social e medioambiental”, é dicir, que o promove polo noso ben, non para facer negocio. Tanto cinismo xa resulta insoportable.
O biogás e o biometano é tan sostible medioambientalmente, que a Oficina Europea do Medio Ambiente, a Axencia de Investigación Ambiental, Deutsche Umwelthilfe ou a Fundación Changing Markets, advirten de que é un cabalo de Troia fósil, vendido como unha solución verde pero que, en realidade, obriga a seguir dependendo do gas, consolida a contaminación e fomenta a gandería industrial e o incumprimento dos obxectivos climáticos.
Señora Carme Lence e señor Xaime López, se as súas iniciativas empresariais fosen minimamente respectuosas con saúde humana e medioambiental non ían atopar ningunha traba.
Nunca propoñerían un proxecto como este, porque sería ruinoso, se non contasen coas cuantiosas subvencións e moito menos se tivesen que asumir o custo das externalidades negativas do proxecto, como a contaminación da auga e o chan, pagar un prezo xusto a todos os propietarios de inmobles nun radio de varios quilómetros para que puidesen compralos noutro lugar libre de cheiros e contaminación, …
Así é empresario calquera, arriscando o capital alleo, privatizando beneficios e socializando externalidades negativas.
Déixense de vitimismos, que aquí as únicas vítimas somos os cidadáns e os pequenos empresarios, que pagamos impostos e recibimos a cambio migallas, mentres a oligarquía en conivencia co poder político coopta a maior contía de fondos públicos e lexisla e modifica as normas ao seu antollo para prexuízo do ben común.
Temos todo o dereito a opoñernos cando van invadir os nosos corpos e as nosas vivendas con substancias cheirentas e nocivas, e nin sequera poderemos vendelas para ir vivir a outro lugar porque ninguén as vai comprar.
E por se isto non fora suficiente os cidadáns iamos pagar ou 77,78% do investimento, así que seriamos os socios maioritarios e polo tanto estamos máis que lexitimados para abortalo proxecto. Seguro que hai miles de alternativas mellores para eses 7 millóns de euros que crearían tanto ou máis emprego sen causar tanto dano.
E a señora Candia e os demais representantes políticos municipais, que se informen e tomen nota de como concelleiros e alcaldes de toda España de diversas cores políticas se opoñen firmemente a estes proxectos na defensa da veciñanza.